خیلی خوب است که به آنچه داریم خشنود و خوشحال باشیم اما بهتر آن است که در عین رضایت سعی در بیشتر به دست آوردن هم داشته باشیم ( اما تا جایی که نیاز ما بر طرف شود نه از روی طمع)

برخی فکر می کنند قناعت یعنی بسنده کردن به آنچه که خدا به آنها داده اما این فقط یک روی سکه است روی دیگر آن این است که آنچه را که خدا به ما داده توسعه و رشد دهیم و همواره در حال بهتر شدن و زیبا تر شدن باشیم .

این شامل مادیات و پول هم می باشد و البته استعداد ها ی خلاقه ما که جای خود را دارند .

اما روی منفی قضیه این است که ما به فکر پیشرفت و رشد باشیم اما از موقعیت فعلی خود نا خوشنود و نا شاد باشیم و همواره از وضعمان شکایت کنیم . این با یک دیدگاه مثبت نسبت به زندگی خیلی فاصله دارد و کار را بر ما دشوار خواهد کرد چون با شادی و انرژی مثبت بهتر می شود پیش رفت کرد .

البته نا گفته نماند که گاه نارضایتی شدید انرژی زیادی به ما می دهد و ما را به قعالیت شدید وا می دارد اما این استثنا است و مهمتر اینکه اگر اجازه دهیم نارضایتی عامل انگیزاننده ما باشد لحظاتی را که در نارضایتی سر کرده ایم لحظاتی از دست رفته خواهند بود که به هیچ قیمتی بر نمی گردند .

رضایت در لحظه نیاز به درک عمیق تری از زندگی دارد و هنگامی که به رابطه خود با جهان هستی و جایگاه خود پی می بریم این رضایت بیشتر در قلب ما پدیدار می شود .

هنگامی که درک کنیم  هرگز تنها نیستیم و زندگی ما در تمام مراحل تحت نظارت دقیق خدا و کائنات قرار داشته و دارد و ما هدفی ارزشمند را دنبال می کنیم زندگی ارزش بیشتری برایما ن پیدا می کند .

آنگاه لحظات سخت نیز معنی می گیرند و ما را به سمت عشق بیشتر و شادی بیشتر پیش می برند .

در این زمینه بیشتر صحبت خواهیم کرد .

فعلا موفق و شاد باشید

فرهاد