دوستی درد دل می کرد که ما آدما با شنیدن و دیدن درس نمی گیریم حتی و قتی سرمون بیاد باز هم کاملا درس نمی گیریم .

ماجرا از این قرار بود که او مادرش رو از دست داده بود و حالا همیشه ناراحت بود که چرا به اندازه کافی بهش سر نزده و چرا به اندازه کافی بهش محبت نکرده و چرا گاهی اوقات باهاش بحث و دعوا کرده و حتی چرا تو موقعیت های مختلف ازش عکس نگرفته

کلا یکی دوتا عکس اون هم اتفاقی با موبایل ازش گرفته بودن اما حالا اون یکی دوتا عکس بی نهایت عزیز شدن .

دوست ما که جند سالیه متاهل شده همسرش رو خیلی دوست داره اما گاهی حوصلش رو نداره .

اون به نکته خیلی مهمی رسیده که نتیجه داستان ماست

این دوست ادامه میده که قبل از ازدواج یا همسرش دوست بوده و برای شنیدن صداش لحظه شماری می کرده بیشتر روزش رو پای تلفن بوده و با همسرش حرف می زده و هرگز سیر نمی شده .

حتی اگه وسط یه کار مهم تماس میگرفته باز هم اولویت با تلفن بوده و هر گز حس نمی کرده کاری و چیزی مهمتر از این هم هست

اما

اما مدتیه وقتی سر کار یا وسط یه کار مهم وقتی همسرش زنگ می زنه دوست ما کمی عصبی میشه و احساس می کنه همسرش داره وقتش رو می گیره و تمرکزش رو به هم می زنه و محترمانه ازش می خواد کمی کمتر حرف بزنه .

این دوست ما ناگهان به یاد گذشته ها افتاده بود و روز هایی که از خدا می خواست فرصت کنه بیشتر با دوستش صحبت کنه اما حالا این هدیه خدا رو با بد خلقی رد می کنه .

اما اگه اتفاقی که برای مادرش افتاد برای همسرش هم بیافته چی ؟ اون وقت حسر ت نخواهد خورد که ای کاش برای با هم بودن و محبت کردن بیشتر وقت میزاشت؟

او ادامه میده : ای کاش کمتر منطقی بودم و کمتر حساب کتاب می کردم که الان وسط یه کار مهم هستم و همسرم نباید این موقع تماس یگیره و خودش رو لوس کنه

پس نزاریم کارمون به ای کاش برسه . شاید دیر بشه

بیا تا قدر یکدیگر بدانیم     که تا ناگه ز یکدیگر نمانیم

چو بر گورم بخواهی بوسه دادن      رخم را بوسه ده که اکنون همانیم

فرهاد داودی