برای کنترل احساس و حسی که به خود و زندگی داریم باید تصاویر ذهنی و اندیشه های خود را کنترل کنیم و برای کنترل اندیشه باید باورهای اساسی و جهان بینی خود را مورد تجدید نظر قرار دهیم .

باید تعریف خود را از خویش و از جهان هستی و از زندگی خود تغییر دهیم .

آیا دنیا را جنگلی می بینیم که یا باید بخوری یا خورده شودی؟؟؟ در این صورت دنیا واقعا این گونه خواهد بود چون این انتخاب خود شماست نه واقعیت .

واقعیت را شما می سازید واقعیت این است که دنیا را هر طور که تعریف کنی همانطور خواهد شد

فقط نکته مهم این است که یک سری قوانین ثابت هست که ما نمی توانیم آنها را تغییر دهیم . مثلا هر فکری و هر حرفی و هر عملی عکس العملی دارد مساوی و مخالف با ان که این عکس العمل چه خوب چه بد به خود شما باز می گردد و هیچ راه فراری از آن نیست حتی اگر سالها و قرن ها طول بکشد .

قانون دیگر این است که به هر چه فکر کنی ( البته اگر این فکر با احساس همراه باشد چه احساس خوب چه حسی بد ) آن چیز را به سمت خود می کشی (قانون جاذبه ذهنی )

پس اگر چیزی را نمی خواهی به جای جنگیدن با آن کافیست به آن فکر نکنی و احساس خود را در مورد آن کنترل کنی تا از زندگیت خارج شود .

و ده ها قانون دیگر که با دانستن آنها تصوریر بهتری از جهان پیرامون خویش خواهیم داشت .

اما در کل این خود ما هستیم که دنیای خود را شکل می دهیم آن هم با باور های خود . باور هایی که در دوران کودکی و حتی گذشته های خیلی دور در ناخود آگاه ما شکل گرفته اند .

تعریف شما از زندگی چیست نظرات خود را بنویسید تا همه در مورد آن بحث کنیم .

شاد باشید

فرهاد

همانطور که قبلا گفتم خوشبختی و بدبختی ، شادی و غم و رضایت و نارضایتی همه احساس هستند و منشاء احساس تصاویر ذهنیست . علاوه بر تصاویر ذهنی و افکار ، احساسات ما تحت تاثیر تصاویری هستند که از طریق حواس فیزیکی دریافت می کنیم . مثلا اگر یک صحنه ناراحت کننده ببینیم یا یک ماجرای ناراحت کننده بشنویم ناراحت می شویم .

برای ذهن چندان تفاوتی ندارد که تصاویر دریافتی از طریق چشم و گوش واقعی باشند یا مجازی ، چون دیدن یک فیلم سینمایی در تلویز یون هم می تواند ما را ناراحت کند یا بخنداند .

حال در نظر بگیرید که این فیلم سینمایی در ذهن ما اکران شود .

اگر به یک خاطره ی بد فکر کنید یا حسرت گذشته را بخورید ، اگر نفرت بورزید و عصبانی باشید ، اگر نگران آینده باشید و صحنه های ترسناکی از آینده تجسم کنید و یا هر فکر منفی در سر بپرورانید نتیچه آن ، یک احساس منفی خواهد بود ، احساس نارضایتی از خود و زندگی و عدم شادی .

و برعکس اگر یه یک فیلم شاد نگاه کنید شاد می شوید فرقی نمی کند این فیلم در ذهن شما باشد یا با چشم ببینید .

پس اگر می خواهید احساس خوبی نسبت به خود و زندگی و جهانتان داشته باشید تصاویر ذهنی خود را کنترل کنید .. اما راز کنترل تصاویر ذهنی چیست ؟

در بحث بعدی در این مورد صحبت خواهیم کرد .

فرهاد داودی

روزی دو راهب بودایی از روستایی می گذشتند . آنها به نهری رسیدند که در اثر بارندگی اکنون پر آب شده بود و دختر جوانی را دیدند که سعی می کرد به آن سوی نهر برود اما می ترسید که لباسهایش خیس شود .

یکی از راهبان بدون اینکه حرفی بزند دختر جوان را بغل کرد و با خود به آن سوی رودخانه برد و سپس او را زمین گذاشت و دو راهب به راه خود ادامه دادند .

یکی دو ساعت در سکوت گذشت و راهب دوم همچنان در فکر بود تا اینکه لب به سخن باز کرد و به دوستش گفت تو چطور توانستی این کار را بکنی ما راهب هستیم و تماس با زنان برای ما بسیار بد است .

راهب اول لبخندی زد و گفت من آن دختر را همانجا کنار رودخانه هم از بغلم و هم از ذهنم پایین گذاشتم اما تو او را تا الان در ذهن خود نگه داشته ای حال بگو کار کداممان بد تر است .

============================================

وقتی مشکل یا ناراحتی پیش می آید ما اغلب تا مدتها فکر و ذهن خود را مشغول آن می کنید تا حدی که حتی شب خوابمان نمی برد .

معمولا فکر مشکل بیشتر از خود مشکل باعث رنجش ما می شود .

اگر بتوانیم همچون راهب اول تصاویر اتفاقات را از ذهنمان خارج کنیم به آسودگی بیشتری می رسیم .

عواطف انسان مستقیما تحت تاثیر تصاویر است چه تصویر یک اتفاق باشد که در حال رخ دادن است چه تصاویر تلویزیون و چه تصاویر اتفاقات گذشته که در ذهن خود مرور می کنیم .

در یک فیلم شاد یا کمدی با اینکه می دانیم اتفاقات فیلم واقعی نیستند با این حال روی احساس ما تاثیر می گذارند و یک فیلم غمگین هم ما را غمگین می کند هر چند می دانیم کسی واقعا آسیب ندیده .

برای ذهن فرقی نمی کند که تصاویری که به آن می دهیم واقعی باشند یا غیر واقعی . مربوط به گذشته باشند یا حال یا آینده . ذهن کار خود را انجام می دهد و فرمول خود را دارد .

تصاویر خوب و زیبا حال ما را خوب می کند و تصاویر بد و زشت حال ما را بد .

پس اگر در حال مرور تصاویر وقایع نامطلوب گذشته هستید یادتان باشد که در حال خراب کردن خانه درون خود هستید درست مثل کسی که در خانه خود آتش روشن کند و خانه را با دود سیاه کند .

شاد و پیروز باشید

فرهاد داودی

گاه ما روز خوبی را شروع می کنیم یا حد اقل قصد داریم که روز خوبی داشته باشیم . اما ظاهرا دیگران نمی گذارند .

در تاکسی راننده شروع به نالیدن از روزگار می کند و مسافر دیگر از بدی اقتصاد می گوید . در محل کار همکار حسودمان برای ما می زند و اعصاب ما را خراب می کند . در دانشگاه استاد بی منطق خوب درس نمی دهد و انتظار دارد کلی مقاله و تکلیف آماده کنیم . خلاصه هر طرف می رویم کلی خبر بد هست .

چه بلایی بر سر روز خوبمان می آید ؟ همان بلایی که در هوای پر از گرد و غبار بر سر یک ماشین تمیز می آید .

روز خوبمان خراب می شود . هر روز همینطور است . انرژی منفی مثل گرد و غبار در فضا معلق و شناور است و راه گریزی از آن نیست .

اما سوال این است

اگر خانه شما گرد و غبار بگیرد دست روی دست می گذارید و آنرا تمیز نمی کنید ؟ البته که نه . در شهر ها و محل هایی که گرد و خاک زیاد است ما باید هر روز خانه و وسائل را تمیز کنیم وگر نه زیر گرد و غبار مدفون می شوند .

خانه دل و فضای روانی ما کم اهمیت تر از فضای فیزیکی و خانه مسکونی ما نیست .

هر روز باید وقتی را برای غبار روبی خانه دل بذاریم . انباشتن خشم ها و نفرت ها و رنجش ها در در دل درون آدم را تیره و آلوده می کند . شادی را نمی توان در تیرگی و آلودگی پیدا کرد .

اگر زباله های آشپزخانه را هر شب دم در نگذارید خانه شما بعد ازیک هفته قابل سکونت نخواهد بود حتی همسایه ها هم از کنار خانه شما نمی توانند بگذرند . حال فکرش را بکنید اگر آدم سالها کینه و خشم و افکار منفی و نا امیدی را در درون خود نگاه دارد چه بلایی بر سر خانه درونش می آید . حتی از کنار این آدم هم نمی توان رد شد چون احساس منفی خود را شدیدن به دیگران منتقل می کند .

پس ما باید هر روز زمانی را به پاکسازی درون و مراقبه اختصاص دهیم و مراقب ذهن افکار و احساسات خود باشیم .

در پست بعدی راهکار هایی در این زمینه را بر رسی خواهیم کرد .

شاد باشید .

فرهاد داودی

ما به عنوان یک وجود مستقل باید بتوانیم کنترل فضای ذهنی خود را به دست گیریم و همچنین از ورود و دخالت بی اجازه به حریم و فضای ذهنی دیگران پرهیز کنیم .

شاید با یک مثال بتوانم منطور خود را از فضای ذهنی روشن کنم . ذهن ما اغلب در حال پرسه زدن در خاطرات گذشته یا در نگرانی های آینده است و یا در حال تجزیه تحلیل مسائل مختلف و یا فکر کردن به اشیاء و انسانها .

بخصوص هنگام انجام کار های روزانه ما در حال فکر کردن به چیزهایی غیر از آنچه که در حال انجامش هستیم می باشیم .

این ما را از فضای ذهنی خودمان دور می کند . اگر یک لحظه به خود بیاییم و خود را در فضای کنونی قرار دهیم متوجه خیلی چیز ها خواهیم شد . مثلا حواس 5 گانه ما واضح تر خواهند شد . متوجه صدا ها حرکت ها رنگها و حتی متوجه حالات و احساسات جسمانی خود خواهیم شد .

در این حالت که ما در فضای ذهنی خود هستیم شاید خود را در جایی در درون یا بالای سر حس کنیم . گویی ما مثل یک آدم کوچولو هستیم که در درون سر یک ربات قرار دارد و آنرا کنترل می کند .

در این صورت می توان گفت ما در اکنون و در اینجا زندگی می کنیم . و لحظه حال را به تمامی تجربه می کنیم . ( البته هر کس لحظه حال را به متناسب با سطح آکاهی خود تجربه می کند )

اگر هر کاری مثلا غذا خوردن را با تمرکز مکامل انجام دهیم و در هنگام انجام کارها در فضای ذهنی خود باشیم نتیجه بهتری خواهیم گرفت و انرزی روانی خود را بی دلیل از دست نخواهیم داد .

البته این کاری سخت است و ممکن است ناگهان متوجه شویم که دوباره از فضای ذهنی خود خارج شده ایم و به چیزی غیر اینجا و اکنون فکر می کرده ایم .

موفق و شاد باشید

فرهاد

 در پست های قبلی در مورد تاثیر تصاویر بیرونی و ذهنی بر احساس صحبت کردیم .  

  ضمیر نا خود آگاه ما برایش چندان فرقی نمی کند که تصاویری که می بیند واقعی باشند یا در صفحه تلویزیون و یا بر پرده ذهنمان نقش بسته باشند . 

آنچه که می بینیم یا تصور می کنیم مستقیم یا غیر مستقیم روی احساس ما اثر می گذارد .  

  تصاویر و افکار خوب احساسی مثبت ایجاد می کنند و تصاویر و افکار بد احساسی منفی .  

  احساس دارای انرژی است و انرژی یعنی توانایی انجام کار . انرژی عاطفی ما همچون آهنربای بزرگ شروع به جذب  انرژی های همنوع می کند  

 در لحظاتی که احساسی منفی داریم وقایع و انسان های منفی را به خود جذب می کنیم و در زمان هایی که حسی مثبت و شادمانه در ما برپاست در حال جذب چیز های خوب و مطوب به زندگی خود می باشیم .  

  البته این را هم نباید نادیده بگیریم که اعمال ما نیز دارای انژی می باشند و اعمال منفی بازخورد و عکس العمل منفی دارند . 

 این است که گاه با وجود افکار و احساس مثبت وقایعی منفی و نامطلوب برایمان پیش می آید . 

  این خلاصه ای بود از قانون جذب  .  

 فرهاد داودی 

اگر به یه تصویری  قشنگ نگاه کنید یا یک فیلم شاد و زیبا ببینید احساس خوبی خواهید داشت و شاد خواهید شد . و برعکس اگر تصویری زشت ببینید یا یک فیلم غمگین یا خشن نگاه کنید قطعا احساس زیبایی نخواهید داشت مگر اینکه خشونت و زشتی را دوست داشته باشید.

   آنچه که با چشم می بینید و حتی آنچه که می شنوید مستقیما روی احساس شما اثر می گذارد .

همین امر در سطحی گسترده تر در مورد دید درون و تصاویر ذهنی نیز صادق است . 

 یعنی دیدگاه و نظر شما نسبت به هر چیزی تعیین کننده احساس شما نسبت به آن چیز است .

 مثلا اگر به یک مشکل یا یک موقعیت سخت به چشم یک مانع بنگرید همینطور هم خواهد شد و قطعا احساس خوبی در آن شرایط نخواهید داشت . اما اگر آن را فرصتی برای رشد و ترقی بدانید احساس شما نیز نسبت به آن شرایط دشوار تغییر خواهد کرد .

  ===============================

یک مثال ساده می زنم . فرض کنید از یک درس یا یک کتاب متنفر هستید و چند بار هم افتاده اید . حال این درس هیولا و دیواری بلند در مقابل شماست . 

  در آن سوی دیوار در سطحی بالا تر دنیایی بهتر منتظر شماست اما این دیوار بین شما و موقعیت مطلوبتان قرار گرفته است . 

  با نگاه کردن به این دیوار و مانع بلند در ذهنتان انرژی خود را از بین می برید و دچار ترس و دلهره می شوید . 

 شاید هم پس از مدتی کلنجار رفتن و تقلا افسرده شوید و به خواب و پرخوری رو آورید . و یا دست به بهانه تراشی برای شکست خود بزنید . 

 تصویر ذهنی و دیدگاه خود را نسبت به این مشکل عوض کنید . 

 به جای دیوار یک پلکان بلند تصور کنید که شما را به بالای دیوار می رساند . از دیوار نمی شود گذشت اما از پلکان می توان بالا رفت هر چند هم سخت باشد . 

  به جای اینکه این مشکل را مانع بدانید آنرا پله کانی فرض کنید که شما را به سطحی بالا تر می رساند و به رویاهایتان نزدیک تر می کند . 

  اکنون احساس بهتری نسبت به مشکل خود خواهید داشت و با انرژی بیشتری به راه خود ادامه خواهید داد .

  در اینجا به یک فرمول می رسیم و آن اینکه دیدگاه های ما مستقیما روی احساس ما اثر می گذارند . و احساس ما مستقیم و غیر مستقیم روی وقایعی که پیرامون ما اتفاق می افتند اثر می گذارند . 

  همه چیز بر می گردد به دیدگاه و نگاه ما نسبت به زندگی و وقایع آن

کافیست با هر موقعیتی با دید و روحیه ای مثبت مواجه شویم و وقایع پیش رو را بد و شر ندانیم . 

  آنچه که با چشم فیزیکی می بینیم و آنچه که در ذهن تجسم و تصور می کنیم مستقیم روی احساس ما اثر می گذارد و احساسی که در هر لحظه داریم تعیین کننده حال و روز ماست و این بصورت زنجیز وار روی وقایع بعدی و موقعیت های پیش روی ما اثر می گذارد و آنها نیز به نوبه خود تصاویر ذهنی ما را می سازند و این تصاویر ذهنی جدید روی احساس ما اثر می گذارند و گاه ما در یک چرخه باطل اسیر می شویم ....   

   هر لحظه باید آماده شکستن این چرخه منفی و ایجاد یک چرخه مثبت باشیم . 

  پس یادمان باشد که همه چیز به ذهنیت و احساس ما بستگی دارد با تغییر این دو می توانیم کم کم دنیای خود را عوض کنیم .  

 این فرمول پایه و اساس آن چیزیست که اکنون قانون جذب یا قانون جاذبه نامیده می شود و کتابهای زیادی در باب آان نوشته شده و اخیر فیلم بسیار زیبای راز نیز در همین مورد ساخته شده است .  

  در پست های بعدی بیشتر در مورد قانون جذب یا law of attraction صحبت خواهیم کرد .  

 البته مطمئن هستم بسیاری از خوانندگان این سایت خود اساتید فن هستند که امید وارم از نظراتشان ما را محروم نکنند .  

   فیلم :   راز     و      کتاب     قانون جذب      نیز در بازار موجود می باشند 

 فرهاد داودی

گاهی ما با مشکلات زیادی مواجه هستیم و فشار فکری و روانی زندگی ما را آشفته می کند . و یا کوهی از کار بر سر ما ریخته و آرامش ما را بر هم زده است . 

 شاید تکنیک زیر در این مواقع بتواند کمک کند . 

 احساس کنید که همه مشکلات حل شده اند و همه کار های انبار شده و نشده را انجام داده اید . اگر واقعا چنین بود چه حسی داشتید ؟ احساس آرامش ؟ آزادی ؟ سبکی ؟ 

 همه این ها را حس کنید . حس کنید دیگر برای امروز و فردا هیچ کاری باقی نمانده و همه مشکلات را حل کرده اید . 

 البته قصد نداریم به خودمان دروغ بگوییم یا سر خودمان کلاه بگذاریم . این دقیقا مثل انتخاب یک شبکه تلویزیونی است .. اگر این شبکه برنامه شاد و خوبی پخش نمی کند  کانال را عوض کنید و یک برنامه شاد انتخاب کنید . 

 چند جمله زیبا و مثبت و موثر انتخاب کنید . نوشتن و نصب آنها به دیوار نیز می تواند ایده ی خوبی باشد .  

 آنها را هر گاه احساس فشار کردید تکرار کنید . در طول روز چند دقیقه وقت در آرامش صرف کنید . چشمانتان را ببندید و خود را از همه چیز و همه کس رها کنید . تصمیم  

 بگیرید در این چند دقیقه به هیچ مشکلی و هیچ مسئله روز مره ای فکر نکنید . فقط رویاهای زیبای خود را مرور کنید و از احساس خوبی که در شما ایجاد می کنند لذت ببرید  

 حالا که همه مشکلاتم حل شده اند و همه کار هایم را انجام داده ام احساس آرامش و رهایی می کنم و می توانم در آرامش بنشینم و از چیز ها و کار هایی که دوست دارم لذت ببرم .   

   فرهاد 

ابتدا ما خودآگاه و یا از روی ترس یا اجبار یا بخاطر منافع مان دروغ می گوییم اما پس از مدتی ناخودآگاه و گاه حتی بدون آنکه خود بدانیم و یا اصلا بدون لزوم دروغ می گوییم .

اکنون دروغ گفتن به صورت یک عادت درآمده است ... 

شما ممکن است خود را متعهد و مجبور کنید که در طول روز لبخند بزنید و این لبخند را بر لبان خود حفظ کنید ... طبق فرمول بالا بعد از ۲۰ روز لبخند از روی لبان شما پاک نخواهد شد و این روی روابط و روحیه شما و احساستان نسبت به خودتان و زندگی  تاثیر بسیار خواهد داشت .

اگر تا کنون این کار را نکرده اید همین الان تصمیم بگیرید که یک عادت جدید در خود خلق کنید .... از یک مورد ساده مثل همین لبخند شروع کنید یا از نگاه کردن به جلو به جای نگاه کردن به زمین به هنگام راه رفتن.  

یا آرام کار کردن به جای با عجله انجام دادن کارها  و یا روزی نیم ساعت مطالعه در ساعتی خاص و یا هر عادت مثبت دیگری که دوست دارید در زندگی خود پدید آورید .

یادتان باشد  فقط با یک عادت شروع  کنید . بار خود را سنگین نکنید  به آن اندازه بار بلند کنید که از حمل آن مطمئن هستید .

البته یک نکته مهم این است که هرچه عملی بیشتر تکرار شود به عادتی عمیق تر تبدیل می شود . درست است بعد از بیست روز ما به یک عادت جدید دست یافته ایم اما اگر آن را رها کنیم به زودی ما را ترک خواهد گفت . پس برای تثبیت آن باید تا مدتی مراقب باشیم .

فرهاد 

در تحقیقی که توسط دانشمند ژاپنی به نام ایموتو  (emoto) در مورد آب به نام شهادت آب ( messeges from water )  انجام  گرفته  نشان داده شده که افکار اندیشه ها و احساسات انسانها می توانند بر روی بلور های آب تاثیر گذارند و اشکال زیبا یا زشتی  متناسب با آن طرز فکر بسازند .

برای اطلاعات بیشتر می توانید کلمه ایموتو یا  emoto     را در گوگل جستجو کنید و یا به سایت خود دکتر ایموتو سر بزنید . سایت های زیادی در این زمینه وجود دارند

      http://www.masaru-emoto.net/english/entop.html

این سایت هم بد نیست   

 http://afathzadeh.blogfa.com/post-189.aspx

خلاصه اینکه کم کم علم دارد به این نتیجه می رسد که جهان پیرامون ما نسبت به افکار و احساسات ما بی تفاوت نیست و از آنها تاثیر می پذیرد و حتی همان ها را به خود ما باز می گرداند .

در فیزیک کوانتوم هم اعتقاد بر این است که جهان پیرامون  بدون ناظر تعریف شدنی نیست . و بین جهان هستی و ذهن یک تعامل دوجانبه بر قرار است .

جهان هستی در درونی ترین لایه  از ذرات مرتعش انرژی تشکیل  شده  که همواره در حال نوسان هستند و جهان را می توان به یک سمفونی عظیم در حال نواخته شدن تشبیه کرد .

حال هر نوسانی در افکار و احساسات ما می تواند همانند نتی باشد در این سمفونی بزرگ . و اولین کسی که صدای این نت نواخته شده را خواهد شنید خود ما هستیم و این خود ما هستیم که عکس العمل و کارمای اعمال خود را در یافت خواهیم کرد .

این جهان کوه است و فعل ما ندا ....... سوی ما آرد ندا ها را صدا .

افکار و احساسات ما نت های موسیقی هستند و اگر زندگی ما خوش آهنگ نیست بیشتر از همه خود ما مسئول هستیم . اگر آهنگی زیبا بنوازیم دیر یا زود صدای زیبای آنرا خواهیم شنید .

در بحث بعدی  در مورد تاثیر ذهن انسان بر وقایع پیرامون او بیشتر صحبت خواهیم کرد .

شاد باشید

فرهاد  

ذهن انسان بر زندگی او اثر می گذارد . دیدگاه ما نسبت به مسائل و تعریفی که از دنیا و روابط آن در ذهن داریم و طرز فکر و نگرش ما همه و همه بر زندگی ما اثر می گذارند .

 این تاثیرات را می توان به 5 گروه دسته بندی کرد :

 اول تاثیر ذهن بر شخصیت . که این بر کسی پوشیده نیست و علم روانشناسی سالهاست که پیرامون آن بر رسی می کند .

مثلا انسان با اعتماد به نفس ضعیف کسی است که تصویر مطلوب و خوبی از خویش در ذهن ندارد . و یا کسی که خود را دوست نداشته باشد به سختی می تواند دیگران را دوست بدارد و این بر شخصیت فرد اثر گذاشته و شخص رو به افسردگی می رود .

 دوم تاثیر ذهن بر رفتار و روابط یا در واقع تاثیر نوع نگرش ما بر دیگران است .

وقتی شما از رئیستان متنفر بودید خود به خود طرز بر خورد شما و حرف هایی که در باره او می زنید تحت تاثیر این نفرت قرار می گیرد و این در رابطه شما و رئیستان موثر خواهد بود . حتی او می تواند نا خودآگاه متوجه احساس شما نسبت به خودش شود و این در آینده شغلی موثر خواهد بود .

  سوم تاثیر ذهن بر بدن که البته روانشناسی هنوز به تمام ابعاد این یکی پی نبرده است .

 همه می دانیم که بعضی بیماری های جسمی ریشه در ذهن و روان ما دارند . مثلا شخصیت عصبی یا افسرده ما می تواند بر جسم ما نیز اثر منفی بگذارد و باعث بروز انواع بیماری شود . اکنون توصیه دکتر ها به اکثر بیمارها این است که حرص نخورید نگران نباشید و .....

  اما برعکس این قضیه هم صادق است . یک ذهنیت مثبت می تواند اثر مثبتی بر جسم داشته باشد .

 اگر افکار منفی می توانند جسم را بیمار کنند چرا افکار مثبت نتوانند جسم را درمان کنند .

  بار ها شنیده ایم و دیده ایم که شخصی فقط با نیروی ذهنی خویش بیماری لاعلاج خود را درمان کرد .

  در فیم مستند راز که کانال 4 تلویزیون پخش کرد مردی بود که قطع نخاع کامل شده بود و فقط قادر به تکان دادن پلک چشم بود حتی تنفس او با دستگاه صورت می گرفت اما او تصمیم گرفت تا قبل از کریسمس با پای خود از بیمارستان خارج شود و این کار را هم کرد . او با تلقین و ساختن تصاویر ذهنی ضایعه قطع نخاع خویش را درمان کرد .

بیماران سرطانی زیادی هم هستند که فقط با نیروی ذهن خویش این کار را کرده اند . خانم مسنی پس از شفا دادن رماتیسم خود مرکزی را دایر کرده و خانم های مسن با صندلی چرخ دار وارد این مرکز می شوند و پس از تمرینات ذهنی و شفای رماتیسم با پای خود خارج می شوند .

از این نمونه ها زیاد است و قدرت ذهن بی پایان .

 چند بار پیش آمده که با نگاه کردن به چهره یک نفر شخصیت او را قضاوت کرده اید ؟ مثلا او آدم خوبی به نظر می رسد . یا : قیافش مثل آدمهای بد جنس است

این چه چیزی را ثابت می کند ؟ تاثیر ذهن و طرز فکر شخص بر شخصیتش و تاثیر شخصیت او بر چهره و جسمش

  آنها که با خود می گویند: ما دیگه داریم پیر می شیم ... دیگه باید بیشتر مواظب خودمون باشیم الان سنی است که آدم زود مریض میشه ...من دیگه به آخر رسیدم . دیگه از ما گذشته و .... این اشخاص بیماری و پیری را به سمت خویش می کشانند

 اما اگر سر زنده باشید و خود را جوان و سالم بدانید و به جای اینکه منتظر پیری و بیماری باشید به سالم تر شدن و جوان تر شدن فکر کنید احتمالا رون پیر شدن خود را کند تر خواهید کرد و یا چیزی بیش از آن .

 چهارم تاثیر ذهن بر اشیاء و سایر جانداران است و پنجم تاثیر ذهن بر وقایع که این دو در پست های بعدی بر رسی خواهند شد .

فرهاد

 سایت راز شاد زیستن: www.happylife.ir

 هر فکری که الان در ذهن خود داریم به صورت  واقعیت موقعیتی  در آینده متبلور خواهد شد . احساسات و افکاری که به صورت  تصاویر در ذهن خود حمل می کنیم  روزی به واقعیت تبدیل خواهند شد .

فرایند تبدیل تصاویر ذهنی به واقعیات همانند فرایند عکاسی است . مثلا ما می توانیم از دریچه ی یک دوربین عکاسی به یک منظره نگاه کنیم و از آن عکس بگیریم (نگاتیو یا تصویر ذهنی ) چند  روز بعد که عکس ها را چاپ کنیم دقیقا همان تصویر  را  در قالب عکس خواهیم دید (واقعیت فیزیکی)

زندگی نیز به همین سادگی عمل می کند  .ما با فکر کردن در حال به تصویر کشیدن چیزی در ذهن خویش هستیم . (نگاتیو) نیروی ذهنی ما (ارتعاشات ذهنی ) با برخورد و گذشتن از این تصاویر ذهنی آنها را عینیت می بخشند و به واقعیت تبدیل می کنند (عکس ظاهر شده  )

البته این فرایندی است غیر فیزیکی  که بر عالم فیزیکی و مادی اثر می گذارد .

 ذهن دستگاه آفریننده وقایع  در زندگی ماست و ما اپراتورهای این ماشین پیشرفته و پیچیده هستیم .

  &&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&

در تشبیهی دیگر می توان عملکرد  ذهن را مانند  یک پروژکتور  سینمایی دانست . یعنی تصاویر را در مقابل لامپ آن قرار می دهند و سپس با تاباندن نور آن تصاویر بر بر ده ی سینمای زندگی ما جان می گیرند. و اما نقش ما به عنوان اپراتور چیست ؟  : انتخاب تصاویر .

اگر تصاویر نا مطلوب و افکار منفی به ذهن خویش بدهیم همان ها را بر پرده ی زندگی خویش ظاهر کرده ایم .

ما علاوه بر اپراتور  نویسنده داستان زندگی خویش نیز هستیم . این خود ماییم که می توانیم زندگی خود را به داستانی زیبا و یا بر عکس به داستانی غمگین تبدیل کنیم  .

 کار گردانی فیلم نیز خود ما هستیم . پس از نوشتن داستان (تعیین هدف در زندگی ) باید فیلم زندگی  خویش را خوب کار گردانی کنیم . تدبیر و درایت و مهارت ما در شناخت زندگی فیلم ما را فیلمی جذاب و پر بار خواهد کرد .

پس از آن ما بازیگر فیلم زندگی خویش می شویم . اکنون باید نقش خود را در زندگی ایفا کنیم و این مهارت بازی گری ما را می طلبد .

و اما تما شا چی و ناظر فیلم نیز خود ماییم . این ما هستیم که باید از زندگی خود لذت ببریم ویا رنج بکشیم .  

دیگران هم در صحنه هستند . آنها هم در داستان و هم در ساخت فیلم و هم در اجرا و تماشای فیلم زندگی ما نقش دارند . همانطور که ما در زندگی آنها نقش داریم . اما این خود ما هستیم که نقش و ارزش آنها را تعیین می کنیم .

پس صرفا تصور کردن خالی رمز موفقیت نیست . باید بدانیم چه چیزی را تصور کنیم . ممکن است دنبال هدفی برویم که در نهایت نه برای ما هیچ شادی و خوشبختی به همراه نیاورد .داشتن آگاهی از قوانین پنهان  زندگی و هستی به ما کمک می کند که اهداف بهتری را دنبال کنیم و هر چند گاهی سخت اما به سعادتی پایدار تر و بهتر برسیم .

&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&

اما نقش خدا در این میان چیست . شاید بتوانم با تعریف کردن یک رویا منظورم را بهتر برسانم .

یک بار شخصی در  خواب دید در حال رانندگیست . فرمان در دستش بود و به خوبی در مسیر پیش می رفت . در صندلی کنار او مردی نشسته بود که تصویر مبهمی از او می دید . هر بار که به او نگاه می کرد فرمان ماشین را در دست او می دید و او بود که ماشین را هدایت می کرد اما هنگامی که به خود نگاه می کرد فرمان و هدایت ماشین در دست خود او بود .

تناقض امیز به نظر می رسد  اما حقیقت دارد . هر چند این ما هستیم که کنترل زدگی خویش را در دست داریم و سرنوشت خویش را می سازیم اما در واقع این خداست که همه این کار ها را برای ما انجام می دهد . اما اگر ما فرما ن ماشین را به سمت دره بچرخانیم  بعید است پیش از گرفتن درسهای لازم خداوند ما را از دره بیرون بکشد .

همراهی خداوند به این معنا نیست که او بار مسئولیت ما را نیز به دوش بکشد و کاری را که ما باید انجام بدهیم او به جای ما انجام بدهد .

اگر شما مربی بدن سازی باشید آیا وزنه ی سنگیر را به جای کار آموزتان بلند خواهید کرد یا فقط در بلند کردن آن اندکی به او کمک می کنید ؟ آنهم فقط در حدی که شخص با اتکا به خود و با اطمینان از حضور شما موفق به انجام این کار شود؟

او همراه ماست و به موقع کمک خواهد کرد اما نه پیش از آنکه ما درس گرفته باشیم . و البته کمک خواستن از خدا به این گونه نیست که  از او بخواهیم کاری را بجای ما انجام دهد بلکه از او می خواهیم که کمک کند درسهای معنوی لازم را   از مشکلات بگیریم تا رشد کنیم .

این نوع در خواست کمک نگرشی مثبت و سازنده است که سبب رشد ما می شود و ما انسانی مسئولیت پذیر خواهیم شد . اما اگر همواره در حال شکایت از بدی روزگار باشیم و از خدا بخواهیم اوضاع را عوض کند بدو ن آنکه خود هیچ کاری به انجام برسانیم  هیچ کار مفیدی نکرده ایم .

برای خدا تغییر شرایط و حتی بهشت کردن زمین و زندگی مردم باید کاری بسیار بسیار ساده باشد  . آیا تا به حال اندیشیده ایم که خداوند که قدرت مطلق است چرا اجازه می دهد زندگی گاه  این گو نه پر مشقت باشد و به تعبیر بعضی ها جهان یک جنگل واقعی باشد؟؟؟؟؟؟؟ چرا با قدرت خویش در یک چشم به هم زدن همه مشکلات را حل نمی کند ؟ فقرا پول دار شوند . بیماران شفا یابند و زشتی ها تبدیل به زیبایی شوند ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

پس مراقب دعاهای خود باشیم چرا که ممکن است همه عمر خود را صرف طلب کردن چیز هایی کنیم که خدا اگر می خواست می توانست در یک لحضه برای ما فراهم کند .

 به جای فریاد زدن بر سر روزگار بهتر است کمی سکوت کنیم و حقیقت را بجوییم . براستی حقیقت فقط در سکوت درون ماست که بر ما آشکار می شود . باید با قلب خویش  حقیقت را آرزو کنیم .

نیازی نیست  برای جستجوی حقیقت خود را به آب و آتش بزنیم کافیست از درون و صادفانه آن را طلب کنیم .

فقط این ما نیستیم که حقیقت را می جوییم حقیقت مشتاقانه تر در جستجوی ماست

هر وقت شاگر آماده باشد استاد  خود  فر ا میرسد

فرهاد  .

میدونم مطلب ممکنه کمی تکراری باشه اما تکرار گاهی اون هم به زبان و بیانی دیگر می تونه در یا آوری دانسته های ما موثر باشه . خیلی وقتا ما راه درست رو یاد گرفتیم اما فقط باید بار ها و بار ها یادمون بیاد  که چه کار بایست می کردیم .

چرخه هایی وجود دارند که زندگی فیزیکی ما را در کنترل خویش دارند .

  این مشاه قوانینی است که طبیعت را کنترل می کنند و به گردش می آورند . اگر از این قوانین آگاهی داشته باشیم و بتوانیم آنها را کنترل کنیم میتوانیم کنترل طبیعت را نیز به دست گیریم . مثلا استفاده از نیروی مقاومت هوا برای پرواز  یا استفاده از نور خورشید برای تولید انرژی و هزاران کشف و اختراع دیگر که همگی نتیجه ی آگاهی و تسلط و استفاده ی انسان از نیروهای کنترل کننده ی طبیعت می باشند .

 ما بر نیروهای طبیعت اثر میگذاریم و متقابلا این نیروها بر ما تاثیر میگذارند .

 چرخه ها و قوانین کنترل کننده ی زندگی ما نیز جزئی از طبیعت ما هستند اما در قالب علوم فیزیکی و تجربی نمی گنجند به همین خاطر قابل اثبات با علوم فیزیکی نیستند . حد اقل تا کنون نشده اند . هرچند فیزیک نسبیت و کوانتوم تاحدی بیان کننده حقیقت پنهان زندگیست اما هنوز عمومی نشده است .

 یکی از مهمترین چرخه های کنترل کننده زندگی چرخه آفریننده  است . همان نیرویی که خلق کننده وقایع زندگی ماست . چرخه ی فکر - احساس   که به خلق واقعیت زندگی می انجامد .

 احساس ما شدیدا تحت تاثیر تصاویریست که با چشم فیزیکی یا چشم درون (تصور) می بینیم .خواه این تصاویر واقعیت باشند خواه مجازی و تخیلی فرقی ندارد  همگی تاثیر نسبتا مشابهی رو ی احساس ما دارند تفاوت فقط در شدت و ضعف این احساس می باشد .

 مثلا هنگامی که یک فیلم غمگین نگاه می کنید ممکن است حتی گریه کنید . یک داستان غمگین هم میتواند اثر مشابهی روی احساس ما داشته باشد اما این بار تصاویر داستان در ذهن ما شکل گرفته و نقش بسته اند .   یک حادثه ی واقعی تاثر انگیز  ممکن است اشک ما را جاری کند و سبب ناراحتی ما شود  چه آنرا دیده باشیم چه شنیده باشیم .

 خلاصه آنکه فرقی نمی کند تصاویر فیزیکی باشند یا ذهنی واقعی باشند یا مجازی  فیلم باشد یا داستان یا واقعیت  در هر صورت تصاویر بر احساس ما اثر میگذارند .

 البته تصویر هر چه واضح تر باشد اثر آن نیز بیشتر است .

 اکنون اگر بپذیریم که احساس ما عمدتا تحت تاثیر تصاویر است خواهیم دانست که تصاویر کلید کنترل احساس هستند .

  اما نقش احساس چیست ؟

گاه یاد یک خاطره ی بد می افتیم و شدیدا ناراحت می شویم حتی تا جاییکه روزمان را خراب کنیم  و گاه با یا آوری یک خاطره ی خوب یک روز سخت را با احساسی خوب سپری می کنیم .

 احساس کنترل کننده زندگی ماست . داشتن یک احساس خوب یعنی خوشبختی  وشادی و داشتن یک احساس بد یعنی بدبختی و غم .

 و مهمتر از همه اینکه چه بدانیم و چه ندانیم این احساس و افکار ما هستند که وقایع زندگی ما را به وجود می آورند . حتی ممکن است بعضی شرایط و موقعیت ها و برخی وقایع کنونی نتیجه ی احساس و افکار ما در گذشته های بسیار بسیار دور باشد .

 نوع احساس ما و تصاویری که در ذهن داریم وقایع خاصی ر ا به زندگی ما میکشاند و نیز ما را به سمت وقایع خاصی سوق می دهد . شاید به نظر بیاید که این وقایع نتیجه ی شانس یا برایند نیروهای طبیعت و یا حتی نتیجه ی بی عدالتی طبیعت باشد اما افراد کمی خواهند فهمید که خود آنها خالق آن وقایع بوده اند . چه مطلوب و چه نامطلوب

 البته در نهایت این وقایع برای آزار ما و یا برای خوش گذرانی طرح نشده اند . آنها چه خوب و چه بد همه و همه ابزار آموزش ما هستند . تا به سطح بالاتری از آگاهی و عشق برسیم و شهروند بهتری برای جهان های معنوی باشیم .

  اکنون به این مسئله می رسیم که تصاویر به ویژ ه تصاویر ذهنی کنترل کننده احساس ما نسبت به خودمان به زندگی و به جهان اطرافمان هستند . و  احساس ما به نوبه ی خود کنترل کنند ه وقایع زندگی ماست  و در بازگشت این چرخه  این وقایع زندگی و رویداد های کوچک و بزرگ زندگی ما هستند که تصویر ما را از خود و جهانی که در آن زندگی می کنیم می سازند و روی احساس ما نسبت به خودمان و زندگی اثر می گذارند .

 این یک چرخه ی بسته است .  همان قانون عمل و عکس العمل . هر احساس و تصویری منجر به یک رویداد شده و هر رویدادی احساس و تصویری مشابه اما در جهت مخالف  را در ما  شکل می دهد . و چرخه همینطور ادامه پیدا می کند تا زمانی که ما بتوانیم این چرخه را اگر نامطلوب است بشکنیم و چرخه ای را جایگزین آن کنیم .

  آنگاه   ما به خالق آگاه زندگی خویش تبدیل خواهیم شد و دیگر معلول علت های ناخواسته نخواهیم بود .  می توانیم (البته به تدریج )  کنترل زندگی خویش را در دست گیریم و از مخلوق به خالق بدل شویم . البته ما فقط خالق جهان خویش خواهیم شد و همچنان وجود ما طابع عشق الهی خواهد ماند چرا که بدون عشق او لحظه ای وجود نمی داشتیم .

  عشق الهی همان است که همه ی هستی را هست کرده  و ما به عنوان فرزندان خدا و جانشینان او (شاهزادگان ) وظیفه داریم جایگاه خویش را بشناسیم و گنج خویش را کشف کنیم چرا که شایسته نیست شاهزادگاه به گدایی دهر مشغول باشند .

  فرهاد

اگر یک لیوان آب را در دستتان بگیرید فشار چندانی را حس نخواهید کرد. اما اگر همین لیوان پر از آب را که وزن کمی دارد برای مدت زیادی نگه دارید کم کم دستتان سر و بی حس خواهد شد و اگز مدت آن خیلی طولانی شود حتی ممکن است عضلات و عصب های دستتان آسیب ببیند (البته اگر بتوانید آنرا برای مدت خیلی طولانی نگه دارید ) .

  مشکلات زندگی هم همینطور هستند . اگر آنها را برای مدت کمی در ذهنمان نگه داریم مشکلی پیش نمی آید اما اگر زمان آن طولانی شد کم کم ما را خسته و عصبی می کنند .

  افکار منفی و آزار دهنده مانند سطل اشغال آشپز خانه است  اگر زیاد در خانه بماند بوی بد آن همه ی خانه را فرا می گیرد اما اگر همانطور که زباله های خود را هر شب دم در می گذاریم افکار منفی  را نیز  هر شب و هر روز از ذهن و دل خود بیرون کنیم مشکل چندانی به وجود نخواهند آورد .

 یک باغ  گل هنگامی زیبا و خوش بو میشود که   به آن رسیدگی کنیم و گلها آب و نور و عشق کافی دریافت کنند . زندگی ما کمتر از یک باغ گل نیست . رسیدگی به آن لازم است .  اندیشه و احساس نیک سبب زیبا تر شدن باغ زندگی ما میشود .

  اگر درون خود را   بدون رسیدگی و توجه  به حال خود رها کنیم همان بلایی بر سرش می آید که بر سر یک خانه متروک .

  فرهاد

کامپیوتر ها طبق یک برنامه ی از پیش نوشته شده عمل می کنن و واکنشهای اونها معمولا از قبل مشخص و تکراریه .

ضمیر ناخودآگاه ما هم همون جاییست  که تمام برنامه های کنترل کننده ی زندگی ما رو در خود داره مثلا اینکه  ما خیلی راحت رانندگی می کنیم یا غذا می خوریم یا حتی نفس کشیدن  ما که تماما ناخودآگاه صورت می گیره . و خیلی کارای دیگه کا تماما یا تا حدی نا خودآگاه هستند و نیاز چندانی به توجه آگاهانه  ندارن

 عواطف مثبت و منفی ما هم اغلب تحت تاثیر همین برنامه ها هستن  .  در  اکثر ما انسانها هم  برنامه ای هست که میگه وقتی عصبانی شدی چکار کن  . وفتی کسی بهت توهین کرد چه واکنشی نشون بده و وقتی ترسیدی فلان کار رو بکن .

اگه دقت کرده باشید واکنشهای ما اکثرا تکراری هستند و ناخودآگاه  . ما هم  عمدتا مدعی هستیم  که خب دست  خودمون نیست و یا اینکه واکنش ما کاملا طبیعیه .

اما آدمای متفاوتی هم هستند که کنترل بهتری روی ذهن و زندگیشون دارن . اونا برنامه های انعطاف پذیر تری دارن و تا حد زیادی روی واکنشهاشون تسلط دران .

این یک کیفیت و مهارته که میشه با تمرین و داشتن یک راهنما به دست آورد . مثلا میتونید اینبار که عصبانی یا ناراحت شدید  یه واکنش متفاوت و سازنده تر نشون بدید . یا وقتی مشکی پیش اومد به جای هول شدن یا نگران شدن و ترسیدن واکنشی متفاوت و مثبت تر نشون بدید .

هر برنامه ای در ناخودآگاه ما بعد از مدتی به شکل یک عادت در میاد که هر چی بیشتر تکرار بشه پر رنگ تر میشه .

حال با این عادات پر رنگ چکار کنیم؟

باید یک برنامه ی مثبت رو کم کم جایگزین کنیم . مثلا بار ها و بارها به خودمو بگیم و بنویسم که  اگه کسی به من بی احترامی یا توهین یا ظلمی بکنه  من کمتر از پیش عصبانی و ناراحت میشم و سعی می کنم علت و اقعی رو بفهمم و از این ماجرا درسی مثبت و سازده بگیرم . یا هر چیز دیگه ای که خودتون درست می دونید

این برنامه ی جدید در اثر تکرار و به مرور زمان پر رنگ میشه و برنامه ی قبلی که شما و رفتارتون رو کنترل می کرد در اثر عدم توجه و تکرار  کم کم کمرنگ و محو میشه و شما میتونید یک عادت جدید و یک شخصیت جدید رو جایگزین کنید

موفقیت و شادی هم دو کیفیت و مهارت هستند که میتونن  تا حد زیادی در ناخودآگاه ما بصورت برنامه در بیان . میشه این کیفیات یا هر کیفیت خوب  دیگری رو بصورت یک عادت در آورد .

 پس عادت کنید که شاد و موفق باشید .

فرهاد

آرامش محصول گونه ای رهاسازیست رها کردن همه چیز و دست کشیدن از نیاز .

در فیزیک نیرو تولید حرکت می کند و حرکت یعنی پایان آرامش . دریای آرامی را در نظر بگیرید که با به حرکت در آمد ن امواج  آرامش خود را از دست می دهد . آرامش یعنی سکون یعنی ایستادن یعنی هیچ .

آرامش یعنی دست کشیدن از تقلای درونی و ذهنی . یعنی سکون ذهن یعنی رها کردن نگرانی ها و کشمکش ها یعنی خالی شدن از آرزو یعنی دست کشیدن از تلاش برای حفظ هستی و هویت خویش و فقط و فقط بودن .

اما چطور میتوان از حرکت باز ایستاد یا ذهن را به سکون رساند و در عین حال یک زندگی پر از تحرک و نشاط و خلاقیت داشت . چطور می توان دست از تقلای ذهنی کشید و همزمان با اشتیاق و عشق و سر شار از خواستن به سمت هدف حرکت و تلاش کرد ؟ چطور می توان از آرزو خالی شد و پر شد از رویا ؟

رمز آن در گردباد است . گرد باد یکی از مهیب ترین و بزرگترین نیروهای طبیعت است . هرچیزی را به سمت خود میشکد و هیچ چیز جلودارش نیست اما نکته ی جالب در مورد این موجود بسیار توانمند و پر حرکت و پرتلاش این است که  گردباد در درون کاملان آرام و بی حرکت است . در وسط گردباد هیچ حرکتی وجود ندارد . حتی یک پر میتواند در وسط آن بی حرکت بماند . آرام آرام .

به نظر یک پارادوکس می آید . آرام بودن در عین جوش و خروش . مستی در عین هوشیاری . 

براستی راز حیات در درک همین تناقض هاست . تعادل نقطه ای میان اضداد است .

باید به احساس بی نیازی رسید باید به حالت و احساسی برسیم که خواسته هایمان و نتیجه ی تلاشمان  برایمان بی تفاوت شود. و از آرزو رها شویم چون آرزو یعنی نیاز و نیاز یعنی ماندن در بند ذهن و این یعنی رنج و نبود آرامش . در عین حال باید بخواهیم تا به دست بیاوریم و باید رویاهای خود را زنده نگه داریم و برای رسیدن به آنها تلاش کنیم

خواسته های خود را به گونه ای پیگیری کنید که گویی نسبت به آنها بی نیاز هستید چون اگر دنیا نیاز را د ر شما حس کند فورا شما را به بند می کشد و این یعنی رنج .

 احساس نیاز را در خود حس کنید. ببینید که چقدر آزار دهنده است روح آدمی را تا چه درجه ای تحقیر می کند .ببینید که نیاز و آرزو لحظه ی حال شما را که همه چیزتان است از شما می گیرد و شما را به دنبال خود می کشاند . ببینید که وقتی چیزی را می خواهید( آرزو و نه رویا ) اما نمیتوانید آنرا به دست بیاورید چقدر رنج می کشید . همیشه به دنبال چیزی در آینده روان هستید به دنبال یک سراب .

نمی توان پر از رویا و احساس نیاز بود( تاکید می کنم احساس نیاز و نه خود نیاز )  و در عین حال آرامش داشت و زندگی و لحظه حال را کامل زیست .

از طرفی ما یاد گرفته ایم که خواسته هایمان را با حالتی آرزو مند پیگیری کنیم مثل یک آدم محتاج .  ما نیا موخته ایم که خواسته ها و رویاهایمان را با حالتی رها و با احساس بی نیازی و بی تفاوتی دنبال کنیم . .

یک مثال می زنم . شخصی را تصور کنید که دنبال کار می گردد و محتاجانه خود را به در و دیوار می کوبد و دست به دامن هر کس و هر چیزی می شود تا بلکه دستش جایی بند می شود . شاید هم درظاهر چیزی نشان ندهد اما درونش سرشار از نیاز و التماس باشد . در واقع او خواسته و نیازی دارد که بدون آن قادر به زندگی کردن( در آرامش زیستن ) نیست . گویی که در حال غرق شدن است و با دست و پا زدن به فکر نجات خویش می باشد ... حال حالت دیگری را تصور کنید .. . شما دنبال کار می گردید با اینکه واقعا به کار و پول آن نیاز دارید اما در درون آرام هستید و به نیاز خود اجازه نمی دهید که به درون شما و درون ذهنتان رخنه کند و شما را آلوده کند . نیاز را همان بیرون نگاه می دارید و در درون احساس خوبی نسبت به خود و زندگیتان دارید . تصور پیدا نکردن کار تنتان را نمی لرزاند و ملتمسانه به دنبال کار نمی گردید .وقتی هم با یک موقعیت شغلی مواجه شدید خیلی آرام و مثل کسی که گویی نیاز چندانی به آن کار ندارد پیگیر آن می شوید اما در عین حال پیگیری شما کامل بی نقص و با همه ی توان است یک تلاش کامل بدون تقلا اما با یک احساس رها وآزاد

حال به سایر موقعیت ها و مشکلا ت زندگیتان فکر کنید آیا می توانید درونتال را از آنها خالی کنید و بگذارید همان بیرون بمانند؟ برای آنها برنامه ریزی و تدبیر کنید اما اجازه ندهید روی احساستان تاثیر بگذارند .

احساستان را پاک نگهدارید و راه آلودگی را ببندید . عشق شایسته ترین احساس برای ورود به وجودتان است . جایگاهی چنین زیبا را نباید و نگرانی و نیازو سایر افکار و عواطف منفی مثل خشم و نفرت آلوده کرد .

اگر شما صاحب باغی پرگل و زیبا بودید که نهری زلال از میان آن می گذشت  اجازه می دادید آن نهر آلوده شود ؟ 

نهر قلبتان سرشار از عشق و آرامش باد

فرهاد

پست بعدی شاید جمعه

خيلي چيز ها به نظر بديهي و منطقي مي آيند مثلا وقتي چيزي را مي خواهيم بايد براي به دست آوردنش تلاش كنيم و اغلب فكر مي كنيم هر چه بيشتر تلاش كنيم شانس موفقيتمان هم بيشتر خواهد بود .

اما اگر چشمهايمان را خوب باز كنيم و به تجربيات گذشته ي خود و زندگي ديگران نظر بياندازيم موارد زيادي از تلاشهاي نافرجام را خواهيم ديد .

خواهيم ديد كه گاه هر چه بيشتر براي به دست آوردن چيزي تلاش كرده ايم بيشتر و بيشتر از آن دور شده ايم و بر عكس گاه هنگامي كه دست از تلاش بر داشته ايم به راحتي به آنچه كه مي خواستيم رسيده ايم .

يك نمونه كه حتما همه تجربه كرده ايم وقتي است كه سعي داريم اسم كسي يا چيزي را كه نوك زبانمان است به ياد بياوريم اما هرچه سعي مي كنيم فايده اي ندارد بعد بي خيال مي شويم و رها مي كنيم سپس نا گهان همه چيز يادمان مي آيد .

مورد ديگر وقتي است كه چيزي را نمي توانيم پيدا كنيم و خود را به آب و آتش مي زنيم اما پيدا نمي شود اما وقتي دست از تلاش برمي داريم به راحتي آنرا مي يابيم .

موارد اينچنيني در زندگي ما كم نيستند .

قصد ندارم از اين مطالب نتيجه گيري كنم كه همه آنان كه براي رسيدن به خواسته شان تلاش يا مبارزه مي كنند كمتر و كمتر به مطلوبشان مي رسند . نه چنين نيست اما گاه تلاش و تقلاي ما نتيجه ي معكوس مي دهد و بي تفاوتي ما نتيجه مطلوب را به دنبال دارد .

تلاش حركتي مثبت و سازنده است اما تقلا حركتي منفي و مخرب مي باشد .

بين اين دو تفاوت زياد است . تلاش با ذهنيتي مثبت صورت مي گيرد و همراه با شادي و لذت است  نه خستگي و دل زدگي اما تقلا در خود ياس و نااميدي دارد و از روي درماندگي مي باشد .

تلاش متعادل است و تقلا بي تعادل .

تلاش انرژي رواني ما را زياد مي كند و تقلا انرژي را هدر مي دهد . تلاش قدرت ما را افزايش مي دهد و تقلا كاهش .

ورزشكاري را در نظر بگيريد كه با نشاط و متوازن با وزنه كار مي كند و ورزشكار ديگر با حالتي پر شتاب و بي نشاط وزنه هاي سنگين تر از حد توانش را بار ها و بار ها بالا و پايين مي كند بلكه زود تر به نتيجه ي مطلوب برسد . نتيجه اينكه اين فشار اضافي او را از هدفش دور تر و دور تر مي كند .

 تا حد  مشخصي مي توانيم براي رسیدن به هدفمان تلاش كنيم پس از آن ممكن است به نقطه اي برسيم كه تلاش  بیشتر  ما را نزديك تر نكند . آنجاست كه بايد دست از تقلا بر داريم و آرام بگيريم .

كشاورزي را تصور کنید که زمين خود را شخم مي زند و بذر مي پاشد .پس از آن منتظر می ماند . حال بقيه ي كار با باران و آسمان است  . او گوش به زنگ و مراقب است اما ديگر تقلای بيهوده نمي كند . نيازي نيست به شدت قبل كار كند اما فصل برداشت كه شد باز هم تلاشي نو شروع مي شود .

نمونه ي بارز تقلا در دانش آموزان و دانشجويان به چشم مي خورد . به خصوص كه سيستم آموزش ما بر مبناي نمره و آزمون بر پا شده نه ياد گيري .

آموزش بايد شادمانه و با نشاط باشد اما انتظار و فشار بيش از حدي كه به  دانش آموزان و دانشجويان وارد مي شود آنان را به تقلا وا مي دارد و هر چه بيشتر پيش مي روند از اصل ياد گيري دورتر مي شوند .

 گاه فشار مي تواند به عنوان يك عامل مثبت و محرک در خدمت آموزش باشد اما وقتي از حد تعادل خارج شد  تبديل به عاملی مخرب مي شود .

 قصد ندارم آدمها را به دو دسته ي سياه و سفيد تقسيم كنم .  قطعا موقعيت اكثر ما چيزي بينابين اين دو حد است .نه اينكه آدمها صرفا   تلاش گر باشند  یا تقلا گر . اما  بهتر است ليوان ما پر تر از نيم باشد ( در جهت مثبت حرکت کنیم )  تا موفقیت  ما كامل تر گردد .

در بحث بعد رابطه ي بي تفاوتي و  دست از تقلا کشیدن را با خوش اقبالي و شانس بررسي خواهيم كرد .

یک نشانه ی دیگر برای اینکه بدانیم چقدر در لحظه زندگی می کنیم شغل ماست . اگر کارمان را دوست نداریم اما خود را ناچار به انجام آن می بینیم مثلا به این دلیل که حقوق و درآمد آن به ما احساس امنیت می دهد و یا اینکه حقوق بازنشستگی آن امنیت دوران پیری ما را تضمین می نماید باز هم باید بگویم که ما در لحظه حال زندگی نمی کنیم .

در کل نشان بارز نزیستن در لحظه حال ناشاد بودن از خویش و زندگیست .

شاید شغل ما زندگی و معاش ما و دوران باز نشستگی ما را تضمین کند اما این ممکن است به بهای از دست دادن رویاهایمان باشد . آنگاه همه عمر کاری را کرده ایم که دوستش نداشته ایم و به ما شادی رضایت نمی داده . آنرا انجام داده ایم فقط به این دلیل که اسودگی و امنیت ما را تضمین می کرده .

امنیت گویی یعنی همه چیز .

اما من باور دارم که عشق یعنی همه چیز

اگر می خواهید ببینید که اکنون در مسیر درست قرار دارید یا نه خود را در ۳۰ یا ۴۰ سال بعد تصور کنید . به پشت سرتان نگاه کنید . به خود چه خواهید گفت ؟ که عمرم را تلف کردم ؟ در پی چیزی گذشت که دوستش نداشتم ؟

فرصت تغییر همین الان است . اگر چیزی را انتخاب کنید که از ته قلب دوستش ندارید به انتهای سفر که رسیدید خواهید دید که قدمی هم پیش نگذاشته اید . سفری کرده اید به هیچ کجا .

رویاهایتان را فراموش نکیند . اگر هم هنوز رویایی ندارید بدانید که رویای شما جایی در انتظار شماست . اگر فراموشش نکیند دیر یا زود پیدایتان خواهد کرد .

داستانهای قهرمانان و فیلم های حادثه ای همواره ما را به خود جذب می کنند اینها قصه ی انسانهاییست که رویای خویش را دنبال می کنند و از مبارزه نمی هراسند.

زیستن در لحظه یعنی حضور در لحظه . یعنی حضور آگاهی . مثلا هنگام غذا خوردن از ۳ رکن جسم و احساس و ذهن (فکر ) فقط جسم ماست که در این فعالیت شرکت دارد  . حواس و فکر ما همه جا هست مگر در کاری که در حال انجام آن هستیم .

سر سفره یا حرف می زنیم یا تلویزیون نگاه می کنیم و یا فکر دیروز و فردا هستیم . خلاصه اینکه احساس و ذهن ما در عمل غذا خوردن شرکت ندارند و این یعنی نزیستن در لحظه . این یعنی اتلاف انرژی .

هنگامی که تمام ارکان ما روی یک کار متمرکز باشند ما حد اکثر بهره را از آن کار خواهیم برید در غیر این صورت بخش عمده ای از انرژی خویش را تلف کرده ایم .

فکر می کنید چطور بعضی ها با یک دانه خرما چند روز سر می کنند؟ ؟؟؟؟

یکی از راه های زیستن در لحظه حال این است که کاری را که در حال انجام آن هستیم با هوشیاری کامل انجام دهیم و آگاه باشیم از انجام آن .

برای تمرین آن می توانیم مثلا به خود بگوییم که من الان قصد دارم دستهایم را بشویم و هنگام شستن دست به خود بگوییم که من الان در حال شستن دستهایم هستم و سعی کنیم آب را روی دستانمان حس کنیم . سعی کنیم فکر و  حواسمان را همواره هوشیار نگاه داریم .

باز هم در این مورد صحبت خواهیم کرد .

پست بعدی اواخر همین هفته

تمرین نیروی حال  نوشته ی اکهارت تول 

حالا ادامه ی بحث

زمان زاییده ی ذهن خود ماست  همینطور هم مکان .  ماده انرژی زمان و مکان  ۴ رکن اصلی این جهان هستند . اما در حقیقت چیزی جز تصاویر و تصورات  شکل گرفته در ذهن  خود ما نمی باشند .

اگر یادتان باشد گفتیم که ما همان روح هستیم  وجودی فارغ از زمان و مکان  و فارغ از ماده . موجودی که می داند و می بیند و تجربه می کند  اما ابزاهایی به نام جسم و ذهن در اختیار اوست تا همانند غواصی که عالم زیر اب را مشاهده می کند بتواند عالم فیزیکی را تجربه کند .

ما در جهانی زندگی می کنیم که از انرژی خالص تشکیل شده و این انرژی سیال ماده ی اولیه ی همه چیز است . ذهن  می تواند تصاویر دلخواه خود را بر پهنه ی این سیاله ی بی شکل انرژی پدید آورد   و ماده  و جهان مادی را پدید آورد.

برای درک بهتر این موضوع تصاویری را تصور کنید که با نور های رنگی و متحرک بر پرده ای  پدید آورده شده اند  روی این پرده  ما اشکال و اشیائی  را می بینیم که کاملا واقی به نظر  می رسند اما  ما می دانیم که   واقعی نیستند و فقط تصویر هستند  با این حال  تاثیری که بر ما می گذارند  کمتر از یک تجربه ی واقعی نیست  . 

 همین موضوع در مورد تصاویر متحرک بر پرده ی سینما و صفحه ی تلویزیون هم صادق است

جهان ما هم همینطور است  مجموعه اشکالی که بر پرده ی ذهن ما شکل بسته اند  و ما  هم تماشاچی و هم بازیگر آن هستیم  . گاه بیرون از تصاویر و گاه جزئی از خود تصویر .  آن نور و انرژی اولیه واقعیست اما بقیه همه شکل است و صورت .

مثال دیگر جهان مجازی رایانه ایست  . با یک عینک مخصوص و یک نرم افزار وارد عالمی ۳ بعدی می شوید و در ان تجربیات جالبی خواهید داشت  حتی ممکن است ترس یا شادی را تجربه کنید اما می دانید که آنچه که می بینید واقعی نیست  .  با این وجود احساس شما  که حاصل تجربه ی این جهان مجازییست کاملا واقعی می باشد

جهانی که در ان زندگی می کنیم  جهانی مجازی  و رویا گونه است (و البته این نباید با توهم و جعلی بودن اشتباه گرفته شود  بلکه مجازی و قرار دادی است )

دریا و جنگل واقعیاتی مجازی هستند نه حقایقی مطلق  اما احساس شادی و لذتی  که از دیدن انها به ما  دست می  دهد کاملا واقعی است . ممکن است  تجربه ای مشابه را در رویا یا  در فضای ۳ بعدی مجازی داشته باشیم .  اما باز هم احساس شادی  و لذت حاصل از این تجربه  واقعی خواهد بود .

براستی واقعیت چیست ؟  من فکر می کنم  در جهان مجازی که ما در آن زندگی می کنیم دو واقعیت وجود دارد  اول احساس ما نسبت به تجربیاتمان  و دوم درسهایی که از تجربیاتمان می گیریم .

به نظر می آید که ما دانشجویان یک دانشگاه مجازی هستیم  که در فضای مجازی که در اختیار ما ست هم می آموزیم و هم شادی و اندوه را تجربه می کنیم .

همه ی اینها را گفتم که بگویم زمان زاییده ی ذهن خود ماست . زمان و مکان ما را اسیر خود کرده اند . اما ما به آنها برای آموختن نیاز داریم .  حضور در این دانشگاه مجازی به نوعی برای رشد ما لازم است اما مشکل این است که ما آنرا واقعیت می پنداریم . و نام این پندار  توهم است . توهم یعنی عدم آگاهی ما از مجازی بودن این جهان و پدیده هایش .

اکنون یک سوال دیگر  و آن اینکه  لحظه ی حال یعنی چه ؟

انگار کسی نمی خواد نظر بده ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

پست بعدی اوائل هفته ی آینده 

مي خوام از يه عادت صحبت كنم يه عادت كه مثل همه ي عادتهاي ديگه با تكرار زياد و در طول زمان به وجود مياد . شايد در قالب كلام ساده به نظر بياد اما درك كردن و عملي كردنش احتمالا به زمان نياز داره .

شايد قبلا گفته باشم كه موفقيت بايد در ما به يك عادت تبديل بشه و ما عادت كنيم به موفق شدن و حتي شكست ها و ناكامي ها رو قسمتي از راه موفقيت بدونيم

حالا مي خوام يه چيز ديگه بگم چيزي كه امروز ناخود آگاه متوجهش شدم اون هم در حالي كه به سختي سعي مي كردم خستگي و فشار رو فراموش كنم و لبخند بزنم و شاد باشم

ناگهان متوجه شدم كه شادي و خوشحال بودن هم ميتونن به يك عادت تبديل بشن و اصلا بايد اينطور باشه

شايد منطقي نباشه كه آدم با داشتن مشكلات كم و زياد و يا در شرايط نامناسب دروني و بيروني بخواد شاد و خوشحال باشه

ضمير نا خود آگاه بيشتر ما اينطور برنامه ريزي شده كه فقط وقتي اوضاع  بر وفق مراد ماست لبخند بزنيم و شاد باشيم و  هنگام مشكلات ناراحت و گرفته باشیم  و اين خود يك عادته

اما ميشه اين برنامه رو عوض كرد ميشه اين عادت رو با يه عادت جديد جايگزين كرد . ميشه در همه ي حالا ت و يا حد اقل در بيشتر اوقات شاد و خوشحال بود .

شادي در اصل در اثر يك ادراك عميق از حقيقت و يك شناخت ماورايي حاصل ميشه اما راه دومي هم هست و اون ايجاد يك عادت جديده به نام شاد بودن

بايد سعي كنيم در همه ي حالا ت یا حد اقل بیشتر اوقات  شادي و خوشحالي خودمون رو حفظ كنيم . اولش سخته اما بعد از يك مدت اين مسئله به صورت يك عادت در مياد و نا خوداگاه بيشتر اوقات شاد و خوشحال خواهيم بود. بيشتر از هر وقت در گذشته .و بدون اينكه بخوايم فشار زيادي به خودمون بياريم .

البته باز هم تاكيد مي كنم كه اگر ما در مسير رشد معنوي باشيم شادي و آرامش را از درون خويش و از درون روح الهي (خداوند ) دريافت خواهيم كرد و اين شادي برتري خواهد بود اما ايجاد يك عادت مثبت مثل موفقيت و يا شادي و خوشحال بودن نيز نشانه ي خلاقيت و شايستگي ماست و ما را به موجودي بهتر تبديل مي كند

چه بسا با روحيه اي شاد بهتر بتوانيم از پس مشكلات برايم و رشد بيشتري نيز داشته باشيم .

پس همين الان اره ي خود را تيز كنيد تا مجبود نشيد شاخه ها رو با زحمت فراوان ببريد .

پست بعدی تا جمعه . موضوع :  زیستن در لحظه .     شما هم نظر بدید

چه در اين كالبد خاكي باشيم چه نياشيم هموار در كلاس درس خداوند حضور داريم و همچنان رشد آگاهي ما ادامه خواهد داشت .... اگر بتوانيد براي اعداد پاياني متصور شويد براي ياد گيري هم مي توان پاياني متصور شد .

قانون 6 : آنجا ابدا بهتر از اينجا نيست

اين قانون اشاره به مكان يا زماني در آينده دارد . يعني آرزوي ما .

عملا جز لحظه ي حال و مكان حال هيچ چيز ديگري وجود ندارد . نه گذشته و نه آينده . گذشته و آينده فقط و فقط در ذهن ما وجود دارند ( ميظورم اين نيست كه توهم هستند بلكه فقط در ذهن ما هستند و در همان ذهن قابل تجربه مي باشند نه در عالم واقع )

ذهني كه در لحظه سير مي كند لذت بودن را مي چشد و ذهني كه در گذشته و آينده سير مي كند اكنون خود را كه همه چيز اوست از دست مي دهد .

آنجا ابدا بهتر از اينجا نيست ...

ما دبيرستان را به اميد دانشگاه رفتن تمام مي كنيم و احساس مي كنيم آنجا شادي بيشتري منتظر ماست اما پس از مدتي آرزوي تمام كردن دانشگاه و آغاز يك كار جديد را داريم . گويي باز هم آنجا بهتر از اينجاست . وقتي سر كار يا زندگي خانوادگي رفتيم باز هم نارضايتي ما شروع مي شود و باز هم آرزوي رفتن به جايي ديگر را داريم .

با اين حساب چه تضميني دارد كه آنجا بهتر از اينجا باشد ؟ چون همواره وقتي آنجا اينجا شد و ما به آرزويمان رسيديم دو باره آرزوي آنجا را داريم . و همواره ذهن ما در آينده سير مي كند .

رشد كردن و پيشرفت كردن نه تنها اشكالي ندارد خيلي هم خوب است اما اينكه ما اينجا و اكنون خويش را كه همه چيز ماست با نارضايتي بگذرانيم نادرست است .

حال سوال اين است . چگونه مي توان علاوه بر تلاش براي تحقق رويا ها از لحظه ي حال و اينجا بودن خود نيز شاد و راضي باشيم ؟

اگر اين احساس را داريد كه : اي كاش زود تر مرحله ي فعلي را تمام كنم تا به مرحله ي بعدي برسم .......يعني شما در لحظه زندگي نمي كنيد

آیا هدف از اینجا بودن آموختن درس است ؟ یا لذت بردن از زندگی ؟ یا هردو با هم ؟

بهترین نوع آموزش آن است که با تفریح همراه باشد و بهترین نوع تفریح آن است که با آموزش همراه باشد

می توان جهان ما را مشابه سیستم آموزشی دانست . جهان را یک مدرسه تصور کنید تا بهتر بدانید که کجا هستید و به چه کاری مشغولید

روح در سیر تکاملی خود به سوی آگاهی برتر از مراحل مختلفی می گذرد. مولوی این مراحل را در شعر خود اینگونه توصیف می کند :

پس عدم گردم عدم چون ارغنون ... گويدم كه انا اليه راجعون

مثنوي معنوي دفتر سوم

جمادي (اشياء ) و بعد نامي (گياهان) و پس از آن حيوان و بعد انسان و ملائك و بعد هم رسيده به خدا

روح چنين مسير دشواري را طي مي كند تا به بالا ترين سطح آگاهي برسد همانند كودكي كه از مهد كودك شروع مي كند تا به استادي و درجه ي دكترا مي رسد اما پس از آن هم هرگز از آموختن باز نمي ايستد . پس از رسيدن به آگاهي الهي مرحله ي جديدي از آموزش شروح خواهد شد .

۱- مرحله ی جنینی و شیر خوارگی :

مولانا در يكي از اشعارش به جنين و خونخواري اشاره مي كند ... تا جنيني كار تو خون خواري است

اين پايين ترين سطح آگاهي انسانيست . انسانهايي كه خون ديگران را مي مكند . اما وقتي كمي بزرگتر شدند مثل يك كودك دو سه ساله فقط در فكر بازي گوشي و تفريح هستند . كودك همه چيز را براي خود مي خواهد . کودک حس مالكيت را تشخيص مي دهد اما فقط براي خود . وقتي ديگران قصد بردن عروسك يا خوراكيش را دارند گريه مي كند اما به راحتي عروسك و خوراكي كودكان ديگر را مي برد .......... حال به اطرافتان نگاه كنيد و ببينيد چقدر از انسانها در مرحله ي كودكي هستند .

2 _ مهد کودک

پس از مدتي او وارد مهد يا كودكستان مي شود . در آنجا انواع و اقسام بازيها و همبازيها برايش مهياست اما او نمي داند تمام اين بازيها جنبه ي آموزشي هم دارند ... او نمي بيند كه مربيان از راه دور و مخفيانه مراقب او هستند ... گاه با دوستانش دعوا مي كند .  مربي تا جايي كه لازم نباشد دخالت نمي كند اما كاملا مراقب است كه كودك علاوه بر تفريح درس هم بگيرد ....

خب حالا برسيم به انسانهاي مهد كودكي كه دنيا را بازيچه مي پندارند اما مربيهايي ناديدني در ورای اين زندگي و بازيهايش به دنبال آموزش آنها هستند . او نمی بیند که که خداوند و همکارانش (مربیها ) همواره مراقب او هستند و فکر می کند رها شده تا فقط بازی و دعوا بکند ... در پس تمام این بازیها و دعواها درسهایی هست که او را آماده ی ورود به مرحله ی بعد می کند .

3 - دبستان

دوران درس گرفتن آگاهانه شروع شده اما اين به معني پايان تفريح و بازي نيست ... زندگي هنوز پر از درسهاي تلخ و شيرين است

 4- دبيرستان

.... اكنون كودك نوجوان شده است و علم و آگاهي بيشتري دارد و جهان را بهتر مي شناسد و حيطه ي ديدش وسيع تر شده .... ابعاد و بزرگي جهان را نيز بيشتر مي فهمد و در كل دنيايش بزرگتر از زمان كودكيست . .. روح دبيرستاني نسبت به طرح الاهي آگاه تر است و جهانهاي ما ورا را بهتر مي شناسد او اكنون مي داند كجاي كار قرار دارد و جايگاه خود را در طرح بزرگ خداوند تشخيص مي دهد ... او مي داند در حال گذراندن كدام درسها و كدام واحد هاست و مي داند بعد از آن بايد به دانشگاه برود و تصوير كاملتري از جهان هستي و حقيقت دارد . البته هنوز هم همه چيز بستگي به تلاش خودش دارد .

 بازي و تفريح هنوز هم هست اما او نمي تواند تمام وقتش را صرف آن كند چون اكنون مسئوليت خويش را درك مي كند و حتي به آن علاقه هم دارد . او قوانین بازی را نیز اکنون بهتر درک می کند .

شايد يك انسان بالغ علي رغم تشخيص درست و غلط باز هم اسير ذهن و خواهش هايش باشد و درست عمل نكند اما يك روح بالغ روحيست كه هم تشخيص مي دهد و هم به تشخيص خود عمل مي كند ... البته اين بيشتر مربوط به علم اخلاق است نه علم معنويت

 5 - دانشگاه :

اكنون او ديگر كودك نيست او جوان است و در دانشگاه حضور دارد او اكنون به خودشناسي رسيده مي داند كيست و اينجا چه مي كند ... او اكنون در حضور استاد است و درسها را با نظارت او مي گيرد ...اكنون مرحله اي دشوار اما دلنشين را پشت سر مي گذارد تا به مرحله ي استادي برسد ...

6 - استادی

او در نهايت به خداشناسي خواهد رسيد و خود استاد خواهد شد ..... مثل كسي كه مدرك دكترا مي گيرد ... حال او نياز به تحقيق و تجربه ي بيشتر است ... هنوز هم در حال آموختن است اما اكنون استاد نيز هست و به روح هاي بيشماري آموزش مي دهد .....اكنون زندگيش بسيار زيبا تراست و تواناييهايش فزوني يافته اند .... او استاد است اما هنوز هم دانشجوست و در حال آموختن .

حال تصور كنيد يك كودك تا رسيدن به مرحله ي استادي چند واحد بايد بگذراند؟ او هرچه سريعتر واحد ها را پاس كند زود تر به مرحله ي استادي ميرسد....

بعضي ها در تمام طول زندگي به سختي چند درس ساده مي گيرند وتعداد كمي هم هر لحظه در حال واحد پاس كردن هستند ....

گاه مي شنويم كسي را پير مردي با 70 سال تجربه خطاب مي كنند اما چه بسا او 70 سال تجربه نداشته باشد و فقط چند تجربه ي دوران كودكي و جواني را 70 سال تكرار كرده

داستان :

روزي كارمندي با 20 سال سابقه پيش رئيس مي رود و شكايت مي كند كه چرا كارمند تازه وارد كه فقط يك سال تجربه دارد ارتقا يافته و پستي بهتر گرفته اما او كه 20 سال تجربه دارد ارتقا نگرفته .. او فكر مي كرد كه آن پست حق او بوده نه كارمند تازه وارد

رئيس جواب داد : شما 20 سال تجربه نداريد شما بك تجربه را 20 بار تكرار كرده ايد

اين حكايت اكثر آدمهاست : تكرار تجربيات و نگرفتن درس .

قوانين ذكر شده توسط شري كارتر اسكات همه ي قوانين اين جهان نيستند .قوانين اساسي ديگري نيز هست كه البته جاي گفتن همه ي آنها نيست اما چه آنها را بدانيم چه ندانيم آن قوانين كار خود را خواهند كرد .

خيلي وقتها ما در ذهنمون يه مكالمه ي دروني داريم كه تقريبا بصورت نيمه آگاهانه صورت مي گيره و ما هم زياد بهش اهميت نميديم ... داريم به مشكلات و شكستامون فكر مي كنيم يا در حال مرور يه سري سوال تو ذهنمون هستيم ....سوالايي كه عمدتا با كلمه ي چرا شروع ميشن : چرا اينطور شد ؟ ....چرا وضع ما اينطوره ؟ ... چرا من نبايد پولدار باشم ؟ ... چرا دانشگاه در نيومدم؟ چرا اين اتفاق واسه من بايد بيفته؟.......و هزاران چراي ديگه

اين چراها چه نيمه آگاه تو ذهن ما جريان داشته باشن چه آگاهانه از خودمون بپرسيمشون در هر دوصورت چز نااميدي و محروميت بيشتر چيزي به زندگي ما نميدن ....اما چرا؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

وقتي نااميدي ها ونرسيدنها و نداشتنها ي خودمون رو دنبال يك "چرا " بارها و بارها تو ذهنمون مرور مي كنيم بيشتر و بيشتر خودمون و زندگيمون رو به سمت همين چيزها سوق ميديم ... حتي وقتي اين سوال رو در مورد ديگران هم مطرح مي كنيم باز هم واسه خودمون مشكل آفرين ميشه

يه سوال خوب ميتونه با چگونه يا چطور شروع بشه نه چرا

شادي جنبه ي دروني داره و لذت جنبه ي بيروني .

براي لذت بردن نياز به ابزار و واسطه هاي بيروني داريم مثلا ما از ديدن يك اثر هنري زيبا لذت مي بريم و يا از شنيدن يك قطعه موسيقي ويا خودرن يك غذاي خوشمزه و .......... البته ممكنه هيچكدوم از چيزايي كه ما ازشون لذت مي بريم براي شخصي ديگر لذت بخش نباشه و او از چيزاي متفاوتي لذت ببره اما يه چيز در همه ي آدما مشتركه و اون هم احساسيه به نام لذت ..

شادي وضعيتست دروني و مربوط به ذهن ...يه احساس كه به طرز فكر ما وابستس ... به اينكه خودمون و زندگيمون رو چطور مي بينيم ... اگه از زندگي و از خودمون راضي باشيم شاد خواهيم بود .شادي لزوما نياز به ابزار بيروني نداره و وضعيتيست مستقل از محيط و محصول نوع نگاه ما به محيط و زندگيمونه و نه محصول خود محيط و شرايط بيروني ...

پس براي شاد بودن لزوما نيازي نيست كه چيزي در بيرون از ما عوض بشه بلكه اين خود ما هستيم كه بايد عوض بشيم بايد جور ديگه اي ببينيم بايد تعريفمون رو از زندگي و از خودمون عوض كنيم تا احساسمون عوض بشه ....البته خيلي هم خوبه كه ما ثروتمند و موفق باشيم و در شرايط بهتري زندگي كنيم و امكانات رفاهي بيشتري داشته باشيم اما اين نه شرط كافيه نه شرط لازم ....گاه حتي با داشتن همه ي امكاناتي كه بهشون نياز داريم باز هم ممكنه شاد نباشيم و احساس رضايت و خوشبختي نكنيم .......پس بهتره همزمان با تلاشمون براي ثروتمند تر شد ن و رشد اجتماعي و كسب موفقيت در فكر شادي و خوشبختي خودمون هم باشيم نه اينكه تمام انرژي و توانمون رو صرف موفقيت بيروني بكنيم و بعد يه روز ببينيم كه به رضايت و شادي نرسيديم .....

اگه شما در باشگاه بدنسازي حركت پرس سينه رو انجام بديد آيا عضلات پاهاتون رشد مي كنن؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

پس جستجوي شادي چيزي متفاوت ازجستجوي موفقيت و لذت است و فعاليتيه كه بايد درون خودمون انجام بشه نه در بيرون .... براستي ما چقدر در دنياي درون خودمون فعال هستيم؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

گاهي حتي بدون اينكه چيزي رو در بيرونمون تغيير داده باشيم مثل محل زندگيمون يا آدماي اطرافمون يا همكارمون رو كه دوستش نداريم و يا خانوادمون و .... فقط و فقط با تغييردادن ديدگاه و نوع نگاهمون به زندگي و با عوض كردن تعريفمون از شرايط بيروني مي تونيم به شادي و رضايت بيشتري برسيم

(عمليه اگه باور نداريد امتحان كنيد تا خودتون ببينيد)

کسایی که زبان می خونن میدونن و یا باید بدونن برای یاد گرفتن انگلیسی و روان شدن در صحبت کردن فقط و فقط یه راه هست و اون هم تکرار و تمرینه ......حالا ممکنه تمرین های مختلف و زیادی وجود داشته باشه اما کلا هر مهارتی فقط با تمرین و تکرار به دست میاد ...موسیقی رو در نظر بگیرید .....چقدر باید تکرار کرد؟ ورزش هم همینطور . برای مهارت در یک حرکت ورزشی یا ورزیده کردن یک عضله چند بار تکرار لازمه ؟

ذهن سازنده ی دنیای ماست ......همه ما توانایی های ذهنی خاص خودمون رو داریم ولی کمتر پیش اومده با برنامه و علمی روی ذهنمون کار کنیم .....البته این کار رو برای عضلات و بدنمون می کنیم و از بهترین استاد ها و برنامه ها پیروی می کنیم .......یرای فراگیری هنرهای مختلف دنبال بهترین استاد ها می گردیم و وقت می زاریم و تمرین می کینم و ..................

برای اینکه کنترل زندگی و وقایع اون رو در دست بگیریم و ارباب سرنوشت خودمون بشیم باید ذهنمون رو کنترل کنیم و برای اینکه ذهن رو کنترل کنیم باید بشناسیمش و نیاز به دانش خاصی داریم که در عین سادگی به سادگی به دست نمیاد.............برای فراگیری هر علمی نیاز به معلم اون علم داریم وگرنه راهمون خیلی طولانی خواهد شد .........اگه شخصی رو برای این منظور در اختیار نداریم میتونیم از کتابهایی که در این زمینه نوشته شده کمک بگیریم ....به موقش ، استاد خودش پیدامون می کنه ............

خب حالا برگردیم به تکرار و تمرین . ما باید خواسته های خودمون رو تجسم کنیم . گویی که همین الان مال ما هستن و ما بهشون رسیدیم . باید نقش کسی رو بازی کنیم که به خواستش رسیده و زندگیش همونطوریه که همیشه میخواسته . باید وانمود کنیم و نقش بازی کنیم . البته این همش در ذهن خودمونه و قرار نیست در مقابل دیگران این کار رو بکنیم . اونقدر در ذهنمون تکرار می کنیم تا ذهن باور کنه ، همونطور که بر اثر تکرار زیاد اون چیزایی رو که ما دوست نداشتیم ، باور کرده و به شکل واقعیت درآورده ، واقعیتی که سازندش خود ما هستیم .

در فیلم پادشاه عقربها یک ساحره که آینده را می دید به قهرمان داستان گفت که به دست پادشاه کشته خواهد شد your destiny is dying by king's hand و از او خواست که نجنگد . جنگجو با اینکه می دانست پیشگویی های ساحره درست هستند جواب داد " من خود سرنوشت خویش  را می سازم " I make my own destiny ......... در جنگ تیر خورد اما تیری را که در کمرش بود در آورد و با همان تیر پادشاه را کشت و خود پادشاه شد ......او خود سرنوشت خویش را ساخت و داستان خود را جایگزین داستانی کرد که تقدیر برایش نوشته بود ..........

خب ، گفتیم که همه ی حالات و شرایط ، چه خوب و چه بد ، همه و همه از قبل آفریده شده اند و همین الان و همین جا به صورت بسته ها ( پکج package ) وجود دارند ...گویی بسته بندی شده و آماده ی استفاده می باشند . حال اگر به هر کدام از این بسته ها نگاه و توجه کنیمکم کم جان می گیرند و هر چه بیشتر به آنها انرژی بدهیم بیشتر خود را در زندگی ما متجلی خواهند شد ..

این یکی از قوانین جهان فیزیکی ماست اما در سطوح بالا تر هم مصداق دارد یعنی در سطح عواطف و ذهن .

نه تنها اعمال ما ایجاد عکس العمل می کنند بلکه گفتار و افکار ما نیز عکس العملی مساوی و مخالف تولید می کنند . یعنی به سوی خود ما باز می گردند. شاید به همین خاطر زدتشت توصیه به پندار نیک ، گفتار نیک و کردار نیک می کرد .

ما در جهانی از انرژی زندگی می کنیم حتی آنچه که به نظر جامد می آید نیز صورتی از انرژیست ، انرژی متراکم . و فقط در تصور ما اینچنین جامد و صلب است .

اگر می توانستید به اندازه ی یک مولکول یا اتم کوچک شوید جهان اطراف شما چیزی جز انواع مولکولها و اتمها نمی بود .دیگر نه خانه ای بود نه شهری نه کوه و دشتی و نه آسمانی ..... اگر از آن هم کوچکتر می شدید آنگاه فقط الکترون و نوترون وپروتون بود و دیگر حتی خبری از مولکول و اتم هم نبود و اگر این بازی را ادامه می دادید به جهانی از انرژی می رسیدید همان جهانی که اطراف ماست و ما آنرا اینگونه می بینیم چون خود آنرا اینگونه در ذهن خویش تجسم کرده ایم .

این جهان انرژی به هر شکلی که ناظرش بخواهد در می آید ، مانند آبی که شکل ظرف خود را به خود می گیرد و این ظرف چیزی نیست مگر ذهن خود ما ...ذهن با قدرت تجسم خود قالبی می سازد که انرژی سیال آنرا پر خواهد کرد و نهایتا آنچه را که ما خود آگاه یا نا خودآگاه در ذهن خود پرورانده ایم ، روزی مانند فیلم عکاسی در مقابل خود خواهیم دید ...این همان اصل تبدیل انرژی به ماده (و برعکس ) است .....حتما می دانید که انرژی یعنی توانایی انجام کار و انرژیی که تولید می شود باید کاری انجام دهد و یا به صورتی دیگر از انرژی تبدیل شود که البته ماده هم صورت متراکم انرژی است .

آنچه در زندگی ما اتفاق می افتد حاصل شانس یا برایند نیروهای طبیعت نیست بلکه بازتاب آنچیزیست که در درون خود ما در جریان است .دنیای بیرون همواره انعکاسی است از دنیای درون فرد .ما بهشت و جهنم خود را در درون خودمان بر پا می کنیم . زندگی از درون ما جاریست و اگر در درون خود به صلح و آرامش رسیده باشیم مانند ابراهیم هیچ آتشی ما را نخواهد سوزاند چرا که ما در گلستان درون خویش ساکنیم.

درک این موضوع که زندگی بیرونی ما و حوادثی که برای ما پیش می آید نتیجه ی افکار و احساسات خود ماست بسیار مهم است . افکار (تصاویر ذهنی و تعریف ما از زندگی از خود و از دنیای اطرافمان ) و احساسات ( احساسی که نسبت به خود و زندگی داریم ) تعیین کننده ی وقایع زندگی ما هستند بدون شک اگر در ذهن خویش تصویر مثبتی از خود و زندگی و محیط پیرامون خویش نداشته باشیم و احساس خوب و زیبایی از جهان برای خود نساخته باشیم نمی توانیم انتظار داشته باشیم که زندگی ما را به زیبایی و شادی دعوت کند .............

ذهن آدمی خالق زندگی اوست . ذهن مانند یک کامپیوتر عمل میکند که پس از گرفتن ورودی (دیتا) و پردازش اطلاعات یک خروجی به ما می دهد . ورودی این کامپیوتر همان افکار و احساسات هستند ( تصویر ذهنی ما از خودمان و دنیا و تعریفی که از زندگی در ذهنمان شکل گرفته و احساسی که همیشه و همواره نسبت به خود و زندگی داریم) ....خوب وقتی این دو منفی باشند انتظار دارید خروجی چه باشد مثبت؟ مطلوب ؟ چطور می شود ما در مزرعه ی زندگی خویش بذر علف هرز بپاشیم و انتظار داشته باشیم گل بروید؟